CARGANDO...

Type to search

Poesía bielorrusa: Volha Hapeyeva

En el mundo

Poesía bielorrusa: Volha Hapeyeva

Círculo de poesía April 1, 2018
Share

Presentamos, en versión de Vasil Pasenka, algunos textos de la poeta, crítica y dramaturga bielorrusa Volha Hapeyeva (Minsk, 1982). Desde la lingüística y la filosofía, ha construido una obra que destaca por su pragmatismo. Actualmente es una de las figuras de la poesía de su país. Recientemente fue invitada a Struga Poetry Evenings, el festival de poesía más antiguo de Europa.

 

 

 

 

 

 

прачнуўшыся раніцай спрабуеш мяне ўзгадаць

як падзабытае граматычнае правіла

памятаеш што нешта было і шкада

але што і якое там кіраванне

пасля мяне ў галаве

застаюцца няправільныя канчаткі

парушаны націск

і з’ехала вымаўленне

як і натхненне ў мяне

паўтараць у кожным лісце

што я не з вялікай

 

 

 

 

 

al despertarte por la mañana tratas de recordarme

como una regla gramatical semiolvidada

recuerdas que hubo algo y te da lástima

pero qué era y qué régimen tenía

después de mí en la cabeza

quedan solo las terminaciones incorrectas

acento erróneo

y se ha ido la pronunciación

igual que mi inspiración

para repetir en cada carta

que no me escribo con mayúscula

 

 

 

 

 

 

нібы я наўмысна імкнуся да адзіноты

маё каханне шчанё пад дажджом скуголіць

бо страшна малому адному

на вуліцы цёмнай і змрочнай

пранікнуся жалем і вынесу кашы ды костак

адчую правіну што ў дом яго не пускаюць

а я і зрабіць нічога не ў сілах…вуха вангога

таму што ў небе якія там арыенціры

далёка ў небе гэта як калі вельмі глыбока там пад вадою

і вусцішна – бо без межаў

і вольна – таму што без краю

морквавы парасон, але яго прыбіраюць

і я не ведаю наколькі птушкам істотны колер

дамы вядома ж болей трываюць

але здараецца што і іх зносяць

жоўтае неяк занадта часта злучаюць з сінім

сланечнікаў я аднак не бачыла ў гэтым годзе

адценне туркусу цяпер у мяне ў пашане

і як ніколі раней цяжка набыць сукенку

чорную

хоць ведаю восенню або зімою ўжо пашкадую

радзімак на целе становіцца болей што гэта значыць

аказваецца я люблю не толькі белыя кухні

мятлушку што замінае спаць прасцей прышлёпнуць буклетам

чым бегчы за шклянкай накрываць яе і прасунуўшы аркуш паперы

несці да форткі каб выпусціць так складана

жыццё ратаваць кожнай асобнай мятлушцы

рукі мае ў крыві

будысткай не стаць мне

цярпенне цярплівасць цярпенне

цярплівасць цярпенне цярплівасць

 

 

 

 

 

parece que a sabiendas intento estar sola

mi amor aúlla como un perrito bajo la lluvia

tal vez tenga miedo pequeñito

de quedarse solo en la calle oscura y sombría

conmovida por la compasión le traigo papilla y huesos

sintiendo que no le dejen entrar en casa

y no puedo echarle una mano… la oreja de van gogh

en el cielo son inútiles los hitos

muy lejos en el cielo es lo mismo que muy profundo en el agua

y da miedo porque no hay límites

y se esta muy libre porque no hay fronteras

el toldo de color zanahoria pero lo quitan

y no sé si a los pájaros les importan los colores

es bien sabido que las casas son más duraderas

pero parece que las tiran también

lo amarillo combinan con demasiada frecuencia con lo azul

aunque no he visto un girasol este año

prefiero el matiz de turquesa últimamente

y como nunca antes es difícil comprar un vestido

negro

aunque estoy segura de arrepentirme en el otoño

salen más lunares en el cuerpo qué podría significar esto

resulta que me gustan cocinas no sólo de color blanco

es más fácil aplastar un insecto que molesta dormir con un folleto

que ir corriendo por el vaso taparlo y al meter una hoja de papel

llevarlo a la ventanilla para meterlo en libertad es tan difícil

salvar la vida de cada insecto

su sangre está en mis manos

nunca podré llegar a ser una budista

paciencia tolerancia paciencia

tolerancia paciencia tolerancia

 

 

 

 

 

мая дысцыпліна

не церпіць раскладаў,

занатовак у штотыднёвіках

выведзеных ахайным почыркам.

мая дысцыпліна – непаслухмянае пёрка,

што парушае статычнасць кадру

і нярвуе фатографа застылага дзесь на палатне батычэлі

светлагаловым анёлам

хоць можна думаць у кірунку ветру

і раўніва руйнаваць сабе падобных.

мая дысцыпліна не прасуе кашуляў,

любіць паспаць і часта запозна

з’яўляецца на сустрэчы,

а потым перажывае праз гэта і вінаваціць мяне.

я б сказала ёй што асуджэнне – кавалер ненадзейны

і прапанавала б чакаць на антона або цыкламену

кажуць гэта рэальныя людзі і з імі можна мець справы

але я маўчу

бо мая дысцыпліна зусім не прымае парадаў

у горадзе сонца яна пачуваецца пераможцай

а я – зніклай без вестак

і толькі ў некаторых мясцінах

мы адпускаем адна адну

і спакойна п’ем каву або віно а 12 дня

робячы выгляд, што

незнаёмыя.

 

 

 

 

 

 

 

mi disciplina

no aguanta horarios

ni notas en las agendas

escritas con letra meticulosa.

mi disciplina es una pluma indócil

que rompe la estática de una imagen

sacando de quicio al fotógrafo petrificado en un rincón del lienzo de boticelli

como un ángel rubio

aunque se puede pensar en dirección del viento

destrozando celosamente al prójimo.

mi disciplina no plancha camisas,

es dormilona

y a menudo llega tarde a las citas

y después sufre por eso acusándome a mí.

le diría que el rencor es un galán poco fiable

y le propondría esperar a antón o ciklamena

dicen por ahí que son personas reales y buenos mozos

pero callo

porque mi disciplina no admite consejos en absoluto

se siente victoriosa en la ciudad del sol

y yo como una desaparecida

y sólo en ciertos lugares

nos dejamos libre una a otra

tomamos café o vino tranquilamente al mediodía

fingiéndonos que no conocemos una a otra.

 

 

 

 

 

 

 

верыць у цуд на каляды – ужо непрыстойна

не таму што дарослая

а таму што за кожным цудам стаіць чыясьці вялікая праца

і неяк няёмка і сорамна хацець каб нехта рабіў штось за цябе

толькі праз тое што захацелася цуда

таму гэтым годам я палічыла што цуда не будзе

і яго не было

і хтось можа нарэшце напаткаў патрэбнага чалавека

ці супакоіўся ці проста займеў выходны

вярнуўшыся з катаржнай працы кахаць калі ўжо не кахаеш

мноства паштовак не выратоўвае

як не ляпі іх гарчычнікамі на цела

яно ніяк не даўмее чаму яго болей не абдымаюць

і як яму патлумачыць гэту адсутнасць?

губляюся

а яно плача

не разумеючы як слова

магло забраць цябе ад мяне

 

у рэцыдыўнай надзеі цісну клавішу home

але не трапляю дадому

 

 

 

 

 

 

 

creer en los milagros navideños ya es indiscreto

y eso no es por ser adulta

sino porque detrás de cada maravilla está un gran trabajo ajeno

y te sientes incómoda y te da vergüenza desear que alguien haga algo por ti

tan solo porque quieres un milagro

por eso este año yo he decidido que no habrá milagros

y no los ha habido

tal vez alguien haya encontrado a un hombre necesario

o se haya puesto tranquilo o simplemente haya tenido un día libre

al regresar del trabajo agotador de querer cuando ya no quieres

un montón de tarjetas postales no da alivio

por mucho que uno se las pegue en vez de tiritas

el cuerpo no entiende por qué ya no lo abrazan

¿y cómo le explico esta ausencia?

me pierdo

y el cuerpo sigue llorando

sin entender cómo una palabra

ha podido llevarte de mí

 

en una esperanza recurrente pulso el botón home

pero no llego a casa

 

 

 

 

 

 

там дзе сёння выпадзе снег

не будзе мяне

там дзе маўчанне ёсць спробай прызнання

намераў чужых не разабраць

і можна доўга глядзець на адбітак у шкле

уяўляючы кароткую стрыжку

заместа сваіх даўгіх валасоў

але так і не ўзяцца нажніцаў

 

так я і еду туды дзе нараджаецца снег

кожны дзень

хаваючы недасканаласць быцця

гэты снег ‒ гуманіст

ён нікому нічога не абяцаў

ён проста быў

нараджаўся і паміраў

 

ён мог зацярушыць дзе заўгодна

ў арменіі ці кактэбелі

наваліцца ўсім цяжарам прымусовасці

і гэтак жа хутка раставаць

перадаўшы золкасць як эстафету

каб пасля здзіўляцца чаму маю такія халодныя рукі і

пяткі

і спрабаваць адхукаць пальцы

у бессэнсоўнасці такога занятку

я і мой снег будзем бавіць гадзіны ў ложку

так і не здолеўшы прызнацца

адно аднаму

ў сваёй адзіноце

 

 

 

 

 

 

allí donde la nieve caerá hoy

no estaré

allí donde el silencio es un intento de confesión

es imposible poner en claro las intenciones ajenas

y se puede contemplar largo rato el reflejo en el cristal

imaginándome con un peinado corto

en vez de mi pelo largo

pero aquí no hay tijeras

 

así voy allá donde nace la nieve

cada día

ocultando lo imperfecto de la existencia

esta nieve es humanista

nunca prometía nada a nadie

ella simplemente era

nacía y moría

 

podía espolvorear cualquier sitio

en armenia o en koktebel

descendiendo con toda la gravedad de compulsión

y derritiéndose con la misma rapidez

al pasar el frío como el relevo

para asombrarse después de que mis manos y talones estén

tan helados

y tratar de calentar con el aliento los dedos

en la inutilidad de esta ocupación

mi nieve y yo pasaremos horas enteras en la cama

sin poder confesar

una a otra

nuestra soledad

 

 

 

 

 

 

 

прачынаюся па чужым будзільніку

перапісваю чужыя тэксты

думаю пра чужых нябожчыкаў

сустракаюся з чужымі сябрамі

размаўляю на чужых мовах

фатаграфуюся з чужымі дзецьмі

пешчу чужых катоў

жыву ў нічыйных пакоях

чытаю нічыйныя кніжкі

ем нічыйным відэльцам

рэжу нічыйным нажом

сплю пад нічыйнымі коўдрамі

так я вучуся быць госцяй

у гэтым чужым і нічыйным свеце

і калі мяне потым папросяць

я нарэшце сваёю памру смерцю

 

 

 

 

 

 

me despierto al son del despertador ajeno

reescribo los textos ajenos

pienso en los muertos ajenos

encuentro con los amigos ajenos

hablo los idiomas ajenos

me saco fotos con los niños ajenos

acaricio los gatos ajenos

vivo en los cuartos de nadie

leo libros de nadie

como con el tenedor de nadie

corto con el cuchillo de nadie

duermo bajo las colchas de nadie

así me aprendo a ser huésped

en este mundo ajeno y de nadie

y después cuando me lo pidan

por fin moriré mi propia muerte

 

 

 

 

 

 

 

маналёг адной кніжкі

 

ты паставіў мяне кудысьці далёка ў шафу

паміж іншымі шмальцаванымі кніжкамі

каб я ведала сваё сапраўднае месца

і не рабіла тут зь сябе

прынцэсу

я расплюшчваю вочы і бачу

што мне стала цесна

недзе далёка ў шафе

сярод іншых таўстацелых кніжак

я чакаю дотыку тваіх пальцаў

таму што чытач гэта такі бог

ён выбірае з кім правядзе сёньня ноч

пашчасьціла нарадзіцца прыгожай – можаш стаць любай

ці нават настольнай

а не – прастаіш і пакрыесься пылам стагодзьдзяў

такі незайздросны лёс кніжны

цябе выбіраюць і набываюць потым мяняюць на іншыя

ці проста калекцыянуюць

але гэта нармальна таму што ты – рэч

і як кожная добрая рэч мусіш годна служыць:

забаўляць, адукоўваць, выхоўваць дзяцей ці гатаваць смачныя стравы

у адваротным выпадку

зьнясуць цябе ў макулатуру

ці растопяць крый божа печку

здадуць у бібліятэку і зробісься ты тады

публічнаю кніжкай бяз дому

якую бяруць на тэрмін за грошы

а потым вяртаюць ці недзе губляюць

у месцах грамадзкіх

такі небясьпечны лёс кніжны

але гэта нармальна таму што ты – рэч

таму што ты – слова

зь няправільным граматычным родам

 

 

 

 

 

 

 

monólogo de un libro

 

me has puesto muy lejos en el estante

entre otros libros desgastados

para que yo sepa mi lugar verdadero

y no me hacía

la princesa

abro los ojos y veo

que se está muy estrecho aquí

tan lejos en le estante

entre otros libros de cuerpos gruesos

espero el toque de tus dedos

porque el lector es un dios

que escoge con quien pasar esta noche

si tienes suerte de ser bonito puedes llegar a ser un libro favorito

o incluso un libro de cabecera

si no pues permanecerás abandonado y cubierto de polvo de siglos

así es el poco envidiable destino de un libro

te escogen y compran te cambian por otro

o simplemente coleccionan

pero es normal porque eres una cosa

y como cada cosa buena debes servir bien

distrayendo, enseñando, educando a los niños o preparando platos ricos

en otro caso

te van a reciclar

o dios te libre quemarán en la estufa

o te llevarán a la biblioteca y entonces te convertirás en

un libro público sin casa

el que toman por dinero a plazo

y después te entregarán o te perderán

en algún lugar público

es peligroso el destino de un libro

pero es normal porque eres una cosa

porque eres una palabra de género gramatical incorrecta

 

 

 

 

 

 

 

калі ты дрэва

а вецер сышоў ад цябе

стаяць нерухома можна стагодзьдзямі

і што табе птушкі зь іх звонкімі песьнямі лета

калі ты

дрэва

ад якога сышоў вецер

 

 

 

 

si eres un árbol

abandonado por el viento

se puede permanecer inmóvil a lo largo de siglos

y no te importan los pájaros con sus sonoras canciones de verano

si eres

un árbol

abandonado por el viento

 

 

 

 

 

забывалася на ўсіх астатніх што ў мяне былі

на тое што трэба дыхаць і есьці

што я не яны

і іншым пачуцьцям належу

 

І толькі калі імёны іх блытацца пачыналі

я адчыняла

краны з вадою

вокны наросхрыст

слоўнікі

файлы з докаўскім пашырэньнем

нават званіла ў амбасады

каб толькі пачуць што ўсё па-ранейшаму і ўсё на сваіх месцах

 

У нашых стасунках не было разуменьня пра вочы

толькі слых толькі форма

дотык і постаць вага рытм і рухі

націскаў жорсткія пацалункі тонаў абдымкі

ды інтанацыі танцы на самотнай пляцоўцы вакзалаў

з якіх яны ад’язджалі на шчацэ маёй пакідаючы памадныя петлі

 

доўга будзе за рот мой трымацца ўсьмешка

напэўна так адчувае сябе блазан калі гледачы разышліся

 

часам няпроста паверыць што вецер – усяго толькі розніца ціскаў

часам словазлучэньне больш чым проста зучэньне двух словаў

 

 

 

 

 

 

estudiaba sus cuerpos con labios

olvidándome de los demás que tenía

de que había que respirar y comer

de que yo no era ellos

y pertenecía a otros sentimientos

 

y sólo cuando sus nombres empezaban a confundirse

yo abría

los grifos de agua

y las ventanas de par en par

los diccionarios

los archivos con la extensión doc

incluso llamaba a las embajadas

solamente para oír que todo era como antes y cada cosa estaba en su sitio

 

en nuestras relaciones no había entendimiento sobre los ojos

sólo el oído y la forma

el tacto y la postura el peso el ritmo

los besos crueles de los acentos y los abrazos de los tonos

y danzas de entonación en las plazas de estaciones

de los que ellos partían dejando en mi mejilla trazas de barra de labios

 

la sonrisa estará agarrada a mi boca mucho tiempo

tal vez se sienta así un payaso cuando ya se han ido los espectadores

 

a veces es difícil creer que el viento es nada más que la diferencia de tensiones

a veces una locución es más que una simple combinación de dos palabras

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email
Tags:

You Might also Like

Leave a Comment