Silvia Penas (Vigo, 1980), poeta y performer. En 2010 publicó Biografía da multitude, creado en coautoría con Elvira Riveiro, con el que obtuvieron
el Premio Victoriano Taibo. Más tarde aparecerá As uñas crecen, poemario ganador del certamen Manuel Lueiro Rey de Poesía, al que le sigue Diario de ladras, bailarinas, asesinas e flores, Premio de Poesía Avelina Valladares. Por Retratos de vodas, partos e funerais mereció el Premio Follas Novas 2024 al mejor libro de poesía publicado en gallego en el año 2023 y el premio Aritmar (Galicia y Portugal) al mejor poema por “Canto segundo para un fillo non nado”. También en el 2024 gana el Premio de Poesía del Ayuntamiento de Carral por su obra A pel do exilio.
***
Me planeo en cada minuto
que resistes
Me origino
para que tú puedas
limpiar las hojas secas de las gardenias
y te coloques
cerca del balcón
y aciertes a qué hora coinciden
la puesta del sol
y la vida
Estoy haciendo un índice y un mapa
de mí misma
porque cada día
que aún pronuncias mi nombre
me construyes otra vez
y yo me memorizo
por si te vas
sin decirme como habías resuelto que yo fuera
y se me perdiera sin saberme
sería tan difícil después
volver a ser
Como guardas ese secreto sobre mí
que soy yo misma
tienes que permanecer
tienes que permanecer
hasta que yo pueda
reconocerme minuciosamente
hasta que yo sea
una mujer
que se aprendió de primera mano
(de esa mano con las uñas pintadas de rosa)
Y sobrevive
Planéome en cada minuto
que resistes
Orixínome
para que ti poidas
limpar as follas murchas das gardenias
e te coloques
próxima ao balcón
e acertes a que hora coinciden
o pór do sol
e a vida
Estou facendo un índice e un mapa
de min mesma
porque cada día
que aínda pronuncias o meu nome
constrúesme outra vez
e eu memorízome
por se marchas
sen dicirme como resolveras que eu fose
e se me perdese sen saberme
sería tan difícil despois
volver a ser
Como gardas ese segredo sobre min
que son eu mesma
tes que permanecer
tes que permanecer
ata que eu poida
recoñecerme minuciosamente
ata que eu sexa
unha muller
que se aprendeu de primeira man
(desa man coas uñas pintadas de rosa)
e sobrevive.
As uñas crecen, 2013, Ed. Sotelo Blanco
Noche-Anotación I
No puedo explicarte ahora
a que sabe la oscuridad
columpiarse en los límites
la locura que explota
un poco más atrás del pecho
un cáliz que se abre
y deja tiritando
la úvula
y entrecorta el paso del silencio
no no puedo explicarte
qué animal soy yo
cuando por detrás de la córnea
asoma esa pulsión de morder
sacar de las casas las casas
por dentro
abrirle a las vacas
abrirle a las cabras
abrirle a los cerdos
abrirle a los perros
aullar
ser la ladra que ladra
junto a los perros
ser ese animal a tu puerta
y tú que nunca abres
y yo que siempre me marcho
y ando tras las puertas
y asalto las calles
a la búsqueda de comida
que vengo de un país con hambre
que vengo de un país infame
no puedo explicarte
de dónde provengo
con estas uñas negras
y apuntando apuntando
apuntando con las fauces
bien abiertas
y en el paladar
ese sabor de la oscuridad
y de la venganza
Noche anotación I
Non podo explicarche agora
a que sabe a escuridade
arrandearse nos límites
a loucura que peta
un pouco máis atrás do peito u
n cáliz que se abre
e deixa tremelicando
a úvula
e entrecorta o paso do silencio
non non podo explicarche
que animal son eu
cando por tras da córnea
asoma ese pulo de morder
sacar das casas as casas
por dentro
abrirlle ás vacas
abrirlle ás cabras
abrirlle aos porcos
abrirlle aos cans
ouvear
ser a ladra que ladra
canda os cans
ser ese animal á túa porta
e ti que nunca abres
e eu que sempre marcho
e ando atrás das portas
e asalto as rúas
á procura de comida
que veño dun país con fame
que veño dun país infame
non podo explicarche
de onde proveño
con estas uñas negras
e apuntando apuntando
apuntando coas fauces
ben abertas
e no padal
ese sabor da escuridade
e da venganza
Diario de ladras, bailarinas, asasinas e flores, 2015, Ed. Fervenza
Mi maceta de romero no se ve
desde los demás balcones,
los cristales están pintados con sangre
y cerrados con todas las fuerzas de los días
que deberían quedarme por vivir.
Tampoco probé a cambiarla
por un geranio,
violetas africanas,
o la rosa que cae con ira sobre el barandal.
Por aquí no pasará jamás la primavera,
ni la barca barca
ni el remador,
yo no soy bonita pero quise serlo.
Mi fealdad se cuela por entre las rendijas de la noche
y es ruidosa,
mi fealdad de ojos pequeños,
mi rictus contraído vagando siempre en vela.
Atravesé todas las cumbres por su cara oculta
para separar mis restos del viento.
Me he cambiado mil veces por otras,
me he colocado otros labios
para poder seguir besando sin morder.
Soy una mujer fea de escasa estatura
con muchos días de duelo
(tu mano puesta sobre mi nuca,
tu mano marcada en esa pared
a mis espaldas).
He sobrevivido al aire
con que agitas tus huesos prendidos y candentes
con los que moldeaste mi fealdad
y la memoria.
No recuerdo nada acerca de la belleza,
pero estuvo una vez aquí,
llamó a mi puerta:
abrí.
(...)
Fui una mujer bonita
en el quicio de la puerta,
después pasó el tiempo
A miña maceta de romeu non se ve
desde os demais balcóns,
os cristais están pintandos con sangue
e fechados con todas as forzas dos días
que deberían quedarme por vivir.
Tampouco probei a cambiala
por un xeranio,
violetas africanas,
ou a rosa que cae con ira sobre o varandal.
Por aquí non pasará xamais a primavera,
nin a barca barca
nin o remador,
eu non son bonita pero quixen selo.
A miña fealdade escoa por entre as fendas da noite
e é ruidosa,
a miña fealdade de ollos pequenos,
o meu ricto contraído vagando sempre en vela.
Atravesei todos os cumios pola súa cara oculta
para separar os meus restos do vento.
Cambieime mil veces por outras,
coloqueime tamén outros labios
para poder seguir beixando sen morder.
Son unha muller fea de escasa estatura
con moitos días de dó
(a túa man posta sobre a miña noca,
a túa man marcada nesa parede
ás miñas costas
Sobrevivín ao aire
co que axitas os teus ósos prendidos e candentes
cos que moldeaches a miña fealdade
e a memoria.
Non lembro nada acerca da beleza,
pero estivo unha vez aquí,
petou na miña porta:
abrín.
(...)
Fun unha muller bonita
no lintel da porta,
despois pasou o tempo.
Fronteira paraíso, 2018, Ed. Urutau



