Poesía afrikáans: Jolyn Phillips

Presentamos dos poemas de Jolyn Phillips (Blompark, Sudáfrica, 1992). Poeta, narradora, cantautora y activista. Estudió la maestría en Escritura Creativa en la Universidad del Cabo Occidental. En 2017 publicó Radbraak, su debut poético en afrikáans, y ganó el Premio UJ al mejor primer libro, además de ser finalista del Premio Elizabeth Eybers y del Premio Ingrid Jonker. En 2020 publicó Bientang, por el que obtuvo el Premio Eugene Marais y al que pertenecen este par de poemas. Las traducciones del afrikáans son de Roberto Amézquita.

 

 

 

 

 

 

 

 

ha llegado tan pronto el rito !nau debo sentarme en mi choza
los hombres endulzan ya la oración del antílope en mi honor
los míos me bendicen con el manto de piel de dassie
mis hijos pertenecerán siempre a la estirpe de su padre
aquellos que según se dice vienen del río y al río vuelven

nosotras las qua las de Duiwelsgat no iremos a ningún lado
hoy visto mi falda de piel de foca mis alpargatas de ébano y mi capa
soy ama y señora de mi casa yo misma ordeño las cabras
mi hermano hizo ya su juramento hoy cruzaré el umbral
hoy no soy más una niña entre mi pueblo y mi pueblo canta

hoy soy una mujer hoy he sido ungida y perfumada con hierba boegoe
que me hace fértil mamá-Atta condúceme tú esta mañana
a la choza y dime que yo ya no soy quien era yo

ella se agacha yo gateo ella gatea yo mudo mi piel cuando ella su piel y yo
yo no volveré nunca a trabajar con mis propias manos
mis manos están impedidas y ella me enseña a desollar mis pies
madre-Atta dice que debo mantenerme lejos del mar a partir de ahora
el serpentero devuelve el calor a mi vida con la hierba del boegoe

mi día rojo vuelve turbulento el mar en la choza
nosotras esperamos y esperamos y esperamos los soles y las lunas pasar

 

 

 

 

la tormenta


fúlgida funesta feroz furibunda
alta y más alta se eleva la ola remolino espumante
los del pueblo khoi trotaplayas por las grutas huyeron de ella
ella escupe su muerto abulón su roja carnada vomita corales

alta y más alta se eleva la ola remolino espumante
a lo largo de toda la costa la tormenta invade la tierra
ella escupe su muerto abulón su roja carnada vomita corales
el mar reclama sus aguas reclama sus muelles el mar

a lo largo de toda la costa la tormenta invade la tierra
todo yace como los fieros peces moteados sin entrañas
el mar reclama sus aguas reclama sus muelles el mar
la gran ola golpea inclemente golpea en la bahía

todo yace como los fieros peces moteados sin entrañas
los del pueblo khoi trotaplayas por las grutas huyeron de ella
la gran ola golpea inclemente golpea en la bahía
fúlgida funesta feroz furibunda

 

 


die !nau kom vinnig aan ek moet in my hut sit
die mans suiker die elandgebed vir my eer
my troubare sal vir my met ’n klipdaskaros seën
my kinders sal altyd behoort aan sy pa’le
wat van rivier kamma-kan kamma vandaan kom

ons is die qua van duiwelsgat en ons gaan nêrens
vandag dra ek my seehondvoorskoot kapallangs mantel
ek is die heerser van my hut melk self die bokke
my broer het sy eed afgelê ek word vandag
vandag is ek nie meer ’n !naumens nie my mense sing

vandag is ek ’n vrou ek word uitgesmeer met boegoe
dit maak my vrugbaar atta’le vat my vanoggend
na die hut en sê vir my ek is nie meer ekke nie

sy buk ek kruip as sy kruip ek skil as sy skil ek
ek gaan nooit weer iets met my eie hande kan bewerk nie
my hande word toegesluit sy leer my voete saam-saam strop
atta sê van nou af moet ek wegbly van die see af
die slangdokter praat my lewe warm met die boegoe

my rooidag maak die see onstuimig in die hut
ons wag ons wag ons wag mane om sonne verby

 


die storm

verskriklik vorstelik verbryselend verslinder
hoër en hoër toring die golf oor die skuimende maalstroom
die strandlopers in grotte naby die hawe het van haar gevlug
sy los haar dooie vis perlemoen rooiaas korale braak

hoër en hoër toring die golf oor die skuimende maalstroom
langs die kus het die storms die binneland binnegedring
sy los haar dooie vis perlemoen rooiaas korale braak
die see eis haar waters die see eis haar kaai

langs die kus het die storms die binneland binnegedring
alles lê soos gevlekte snoeke sonder hulle binnegoed
die see eis haar waters die see eis haar kaai
die groot golf slaan ’n tamaai slag in die baai

alles lê soos gevlekte snoeke sonder hulle binnegoed
die strandlopers in grotte naby die hawe het van haar gevlug
die groot golf slaan ’n tamaai slag in die baai
verskriklik vorstelik verbryselend verslinder

 

 

 

 

 

También puedes leer