Poesía turca: Murat Çelik

Murat Çelik​​ (Düzce,​​ 1989)​​ estudió Lengua y Literatura Turcas. Ha trabajado como corrector, editor y coordinador editorial, y ha preparado para su publicación las revistas​​ Habis,​​ Sompla Ka,​​ Evde Yoktum​​ y​​ Öykülem. Varios de sus poemas fueron publicados en la antología​​ The Pulse of Contemporary Turkish​​ poetry, en Estados Unidos, y su cuento​​ Fasılasız​​ fue incluido en la antología​​ Cafe Noir, en Francia. Es autor de los poemarios​​ İhtimal Cüce​​ (2013),​​ Taşra Bitki Örtüsü ve Parseller​​ (2015),​​ Planlı Yapılmadık​​ (2017),​​ Bir Şey Bitsin Bir Şey Başlamasa da Olur​​ (2021) y​​ Çirkin Kalkayım​​ (2025); de los libros de cuentos​​ Epey​​ (2018),​​ Eve Dönmeyen Hayvan​​ (2019) y​​ Kışın Herkes Dürüsttür​​ (2022); y de la novela​​ Bazı Günlerin Sonu​​ (2024), ganadora del Premio de Novela Günhan Kuşkanat y traducida al persa. Vive en Estambul.​​ 

Este​​ tipo​​ fue ascendido a la iluminación o cegado por la esperanza

así comencé esto y enloquecí a causa de un amorío

quédate a mi lado​​ dije mi corazón es un reloj para ti

haz​​ un muro a mi lado

sonríe porque​​ sonríe porque​​ sonríe porque​​ ​​ 

leemos​​ al revés, el pasado testarudo

ríe​​ porque

tu naturaleza​​ es una rosa

y la​​ rosa respira​​ a destiempo

qué​​ importa​​ mi cuello tus labios​​ 

será que olvidaremos​​ todo,​​ si lo separamos

ríe​​ porque

así

mi dolor en​​ silencio

quema una​​ repetición que sangra

sucia sucia

mur

-iendo

ríe​​ porque

ríe porque

una vez que hayas vencido, lucha por lo que​​ te corresponde

la garantía de un panel de cuatro patas​​ 

el salario de tus días, el resumen de tus días

la suma de una vida con disminución

yo un incendiario de la logicación​​ 

así comencé

este amorío

luego lo​​ dejé

a​​ aquellos que permanecen

a aquellos que permanecen

ríe​​ porque

las escuelas se alargan,​​ un​​ dedo comprometido

el cuento de​​ ser​​ la hija de papá

llega a su fin.​​ mi​​ compra

-está​​ hecha.

cualquiera​​ que toque

es la mano de un plomero​​ en​​ tu mano

ríe​​ porque

la felicidad

blanca margarita

ríe​​ porque

aunque no​​ queramos:

lo que se escribe

“no pone​​ el pan​​ sobre la mesa”

oscuridad

es esto.

Herifin Biri Terfiyen Ermiş ya da Körolmuş Umuttan

böyle başladım da kudurdum aşk işini

yanım ol dedim kalbim saattir sana

yanımı duvar yap istemediğin kadar

gül çünkü gül çünkü gül çünkü

tersten okuyoruz, geçmişi dik kafa

gül çünkü

senin doğandır gül çünkü

vaktinde teneffüs etmezmiş gül çünkü

boynumu filan boşver dudaklarını

geçelim istersen tüm, didiklemeyle

gül çünkü

sessizden acım

durup kan akıtan bir tekrarı

nasıl yakarsa

kirli kirli

ölü

-yor

gül çünkü

gül çünkü

aştığında alacaklarına bilen

dört ayaklı pano garantisi

maaş günlerin, özet günlerin

hayat toplamına eksilmeyle

ben bir mantıklama yakarı

böyle başladım da

aşk işini

kalırlara bırakır

oldum

kalırlara

gül çünkü

okullar uzar, parmak nişanlı

babanın kızı olmak meseli

son bulur. senin alım

-tamam

kim dokunsa

tesisatçı elidir eline

gül çünkü

mutluluk

papat beyaz

gül çünkü

istemesek bile :

“karın doyurmayandır”

yazılan

kara​​ 

bu

erizoerizo

cuando el gobierno​​ no pudo​​ suministrar electricidad

dónde creyó​​ estar​​ el​​ erizo

él abrazó​​ al asfalto, pasé junto a él

no​​ le dije​​ detente​​ a dónde

erizo​​ erizo​​ a dónde

me fui.

así nada más.

a​​ cuidar la​​ oscura casa

erizo​​ con cerillo y vela, el balcón​​ del silencioso

ya lejos del asfalto, fuera del ojo

erizo erizo​​ a dónde

a​​ rescatar, como si la​​ luz​​ de la casa

pudiera atravesarte

cuando el gobierno​​ no pudo suministrar electricidad

el​​ erizo​​ fue encontrado muerto al amanecer

encontrado por sus propias púas​​ 

por las llantas

“erizoerizo”

“erizoerizo”

kirpikirpi

şehre elektrik veremeyince devlet

kirpi kendini nerde sandı

kirpi asfaltı kucakladı, yanından geçtim

demedim de dur nereye

kirpi kirpi nereye

gittim.

öyle.

karanlık evi beklemeye

mumla kibritle kirpi, sessizin balkonu

uzak ama asfalta, göz dışında

kirpi kirpi nereye

kurtarmaya, bir evin aydınlığı

sana mı batardı

şehre elektrik veremeyince devlet

kirpi sabahla ölü bulundu

kendi dikenlerinden bulundu

otomobil lastiklerinden

“kirpikirpi”

“kirpikirpi”

esfuerzo por hablar con​​ abue

/31/03/15/

bueno, bueno... escribí: “no​​ les​​ concedas​​ larga vida a las​​ abues​​ brujas​​ ”

y​​ enojado​​ contigo,​​ me metí​​ en Sus asuntos

sigues vivo​​ entonces lo lamento ahora

una vez que el otro muere​​ uno se da cuenta​​ 

de que el otro ha vivido​​ una vida.​​ muerte, el resultado más claro

estabas enferma, tu memoria en desorden

no​​ se nos​​ reconoce​​ ni​​ fuimos​​ conocidos​​ y sintaxis rota

no enderecé ni enseñé, la culpa es​​ para yo​​ para mí

prediciendo la lluvia reumaticamente

había aparecido​​ desde ti, pierna y pierna

esperamos a los lavacuerpos, papá fumaba

deambulé, me senté en los escalones

en una postura​​ desafortunada para​​ una escalera,

pasaste la noche en casa

sobre la mesa, bajo el verde paño,

podría​​ atravesar​​ tu estómago el cuchillo, atra/vesar​​ no

realizamos​​ dos ritos por ti

una fosa fue cavada en el cementerio de colinas​​ era de colinas

quién se ocupa de estas cosas en momentos como este

los asuntos del​​ muerto ni siquiera se interrumpen

te bajamos,

nosotros​​ mi papá y sus hijos,

te despedimos con nuestras propias manos

hacia una representación sombría

los​​ que​​ arrojan la​​ tierra​​ terminaron su tarea

el último en llegar fue el​​ regador

clavamos

el árbol en el que olvidamos escribir tu nombre

del lado donde colocamos tu cabeza

del lado donde dejamos tu cabeza​​ bajo​​ tierra

el mundo tampoco se apartó de su camino​​ aquel​​ día

babaney le konuşma çabası

/ 31. 03. 2015 /

“cadı babanelere uzun ömür verme”

yazmışım. sana kızıp onun işine karışmışım

o zaman sağsın, bu zaman pişmanım

ölümce anlıyor, bir insan bir insanın

hayat yaşadığını. ölüm en net sonuç

hastaydın, hafızandı bozuk

tanınmıyor ve bilinmiyorduk ve bozuk sentaks

düzleşip öğretmemişsem suç bene, suç bana

ki yağmuru tahmin etmeyi romatizmal

senden görünmüştüm bacak bacak

yıkaycıları bekledik, babam sigara içti

ben etrafı gezidim, basamaklara oturdum

bir merdiven için talihsiz bir oturuşla,

gece evde kaldın

masanın üzerinde, yeşil örtünün altında,

batamaz mıydı karnın üzerindeki bıçak, amazdı

iki tören yaptık sana

bayır mezarlığa çukur kazılmıştı bayırmıştı

böyle zamanlarda bu işleri kim yürütüyor

ölünün işi aksamıyor bile

indirdik,

babam ve oğullarıydık

bir gölge tarife seni

ellerimizle uğurladık

toprak atıcılar işlerini gördü

son sucu geldi

adını yazmayı unuttuğumuz ağacı

başını koyduğumuz tarafa

başını toprağın altında bıraktığımız tarafa

sapladık

dünya o gün de çizgisinde kaldı