Murat Çelik (Düzce, 1989) estudió Lengua y Literatura Turcas. Ha trabajado como corrector, editor y coordinador editorial, y ha preparado para su publicación las revistas Habis, Sompla Ka, Evde Yoktum y Öykülem. Varios de sus poemas fueron publicados en la antología The Pulse of Contemporary Turkish poetry, en Estados Unidos, y su cuento Fasılasız fue incluido en la antología Cafe Noir, en Francia. Es autor de los poemarios İhtimal Cüce (2013), Taşra Bitki Örtüsü ve Parseller (2015), Planlı Yapılmadık (2017), Bir Şey Bitsin Bir Şey Başlamasa da Olur (2021) y Çirkin Kalkayım (2025); de los libros de cuentos Epey (2018), Eve Dönmeyen Hayvan (2019) y Kışın Herkes Dürüsttür (2022); y de la novela Bazı Günlerin Sonu (2024), ganadora del Premio de Novela Günhan Kuşkanat y traducida al persa. Vive en Estambul.
Este tipo fue ascendido a la iluminación o cegado por la esperanza
así comencé esto y enloquecí a causa de un amorío
quédate a mi lado dije mi corazón es un reloj para ti
haz un muro a mi lado
sonríe porque sonríe porque sonríe porque
leemos al revés, el pasado testarudo
ríe porque
tu naturaleza es una rosa
y la rosa respira a destiempo
qué importa mi cuello tus labios
será que olvidaremos todo, si lo separamos
ríe porque
así
mi dolor en silencio
quema una repetición que sangra
sucia sucia
mur
-iendo
ríe porque
ríe porque
una vez que hayas vencido, lucha por lo que te corresponde
la garantía de un panel de cuatro patas
el salario de tus días, el resumen de tus días
la suma de una vida con disminución
yo un incendiario de la logicación
así comencé
este amorío
luego lo dejé
a aquellos que permanecen
a aquellos que permanecen
ríe porque
las escuelas se alargan, un dedo comprometido
el cuento de ser la hija de papá
llega a su fin. mi compra
-está hecha.
cualquiera que toque
es la mano de un plomero en tu mano
ríe porque
la felicidad
blanca margarita
ríe porque
aunque no queramos:
lo que se escribe
“no pone el pan sobre la mesa”
oscuridad
es esto.
Herifin Biri Terfiyen Ermiş ya da Körolmuş Umuttan
böyle başladım da kudurdum aşk işini
yanım ol dedim kalbim saattir sana
yanımı duvar yap istemediğin kadar
gül çünkü gül çünkü gül çünkü
tersten okuyoruz, geçmişi dik kafa
gül çünkü
senin doğandır gül çünkü
vaktinde teneffüs etmezmiş gül çünkü
boynumu filan boşver dudaklarını
geçelim istersen tüm, didiklemeyle
gül çünkü
sessizden acım
durup kan akıtan bir tekrarı
nasıl yakarsa
kirli kirli
ölü
-yor
gül çünkü
gül çünkü
aştığında alacaklarına bilen
dört ayaklı pano garantisi
maaş günlerin, özet günlerin
hayat toplamına eksilmeyle
ben bir mantıklama yakarı
böyle başladım da
aşk işini
kalırlara bırakır
oldum
kalırlara
gül çünkü
okullar uzar, parmak nişanlı
babanın kızı olmak meseli
son bulur. senin alım
-tamam
kim dokunsa
tesisatçı elidir eline
gül çünkü
mutluluk
papat beyaz
gül çünkü
istemesek bile :
“karın doyurmayandır”
yazılan
kara
bu
erizoerizo
cuando el gobierno no pudo suministrar electricidad
dónde creyó estar el erizo
él abrazó al asfalto, pasé junto a él
no le dije detente a dónde
erizo erizo a dónde
me fui.
así nada más.
a cuidar la oscura casa
erizo con cerillo y vela, el balcón del silencioso
ya lejos del asfalto, fuera del ojo
erizo erizo a dónde
a rescatar, como si la luz de la casa
pudiera atravesarte
cuando el gobierno no pudo suministrar electricidad
el erizo fue encontrado muerto al amanecer
encontrado por sus propias púas
por las llantas
“erizoerizo”
“erizoerizo”
kirpikirpi
şehre elektrik veremeyince devlet
kirpi kendini nerde sandı
kirpi asfaltı kucakladı, yanından geçtim
demedim de dur nereye
kirpi kirpi nereye
gittim.
öyle.
karanlık evi beklemeye
mumla kibritle kirpi, sessizin balkonu
uzak ama asfalta, göz dışında
kirpi kirpi nereye
kurtarmaya, bir evin aydınlığı
sana mı batardı
şehre elektrik veremeyince devlet
kirpi sabahla ölü bulundu
kendi dikenlerinden bulundu
otomobil lastiklerinden
“kirpikirpi”
“kirpikirpi”
esfuerzo por hablar con abue
/31/03/15/
bueno, bueno... escribí: “no les concedas larga vida a las abues brujas ”
y enojado contigo, me metí en Sus asuntos
sigues vivo entonces lo lamento ahora
una vez que el otro muere uno se da cuenta
de que el otro ha vivido una vida. muerte, el resultado más claro
estabas enferma, tu memoria en desorden
no se nos reconoce ni fuimos conocidos y sintaxis rota
no enderecé ni enseñé, la culpa es para yo para mí
prediciendo la lluvia reumaticamente
había aparecido desde ti, pierna y pierna
esperamos a los lavacuerpos, papá fumaba
deambulé, me senté en los escalones
en una postura desafortunada para una escalera,
pasaste la noche en casa
sobre la mesa, bajo el verde paño,
podría atravesar tu estómago el cuchillo, atra/vesar no
realizamos dos ritos por ti
una fosa fue cavada en el cementerio de colinas era de colinas
quién se ocupa de estas cosas en momentos como este
los asuntos del muerto ni siquiera se interrumpen
te bajamos,
nosotros mi papá y sus hijos,
te despedimos con nuestras propias manos
hacia una representación sombría
los que arrojan la tierra terminaron su tarea
el último en llegar fue el regador
clavamos
el árbol en el que olvidamos escribir tu nombre
del lado donde colocamos tu cabeza
del lado donde dejamos tu cabeza bajo tierra
el mundo tampoco se apartó de su camino aquel día
babaney le konuşma çabası
/ 31. 03. 2015 /
“cadı babanelere uzun ömür verme”
yazmışım. sana kızıp onun işine karışmışım
o zaman sağsın, bu zaman pişmanım
ölümce anlıyor, bir insan bir insanın
hayat yaşadığını. ölüm en net sonuç
hastaydın, hafızandı bozuk
tanınmıyor ve bilinmiyorduk ve bozuk sentaks
düzleşip öğretmemişsem suç bene, suç bana
ki yağmuru tahmin etmeyi romatizmal
senden görünmüştüm bacak bacak
yıkaycıları bekledik, babam sigara içti
ben etrafı gezidim, basamaklara oturdum
bir merdiven için talihsiz bir oturuşla,
gece evde kaldın
masanın üzerinde, yeşil örtünün altında,
batamaz mıydı karnın üzerindeki bıçak, amazdı
iki tören yaptık sana
bayır mezarlığa çukur kazılmıştı bayırmıştı
böyle zamanlarda bu işleri kim yürütüyor
ölünün işi aksamıyor bile
indirdik,
babam ve oğullarıydık
bir gölge tarife seni
ellerimizle uğurladık
toprak atıcılar işlerini gördü
son sucu geldi
adını yazmayı unuttuğumuz ağacı
başını koyduğumuz tarafa
başını toprağın altında bıraktığımız tarafa
sapladık
dünya o gün de çizgisinde kaldı
